معرفی انیمه هارمونی (Harmony)

انیمه هارمونی (Harmony) یه اثر سینمایی علمی-تخیلی ژاپنیه که در سال ۲۰۱۵ عرضه شد و بر اساس رمانی از Project Itoh ساخته شده. این فیلم شما رو می بره به دنیایی آینده نگرانه که در ظاهر بهشته ولی در باطن چالش های عمیقی درباره آزادی، کنترل و معنای انسانیت داره. اگه دنبال یه انیمه خاص و پرمغز می گردید، جای درستی اومدید.

حالا بیاین با هم قدم به قدم وارد دنیای عجیب و گاهی اوقات ترسناک «هارمونی» بشیم. این انیمه از اون دسته کارهاییه که بعد از تماشاش تا مدت ها ذهنتون رو درگیر می کنه و سوال های عمیقی تو سرتون می ندازه. آماده اید که درباره یه آرمان شهر کنترل شده، شورش هایی برای آزادی و هویت انسان صحبت کنیم؟ پس بزن بریم!

انیمه Harmony چیه اصلا؟ یه نگاهی به جزئیاتش

قبل از اینکه خیلی بریم تو جزئیات داستان و فلسفه انیمه هارمونی، بهتره یه آشنایی کلی با مشخصاتش داشته باشیم. اینجوری وقتی می بینیدش، می دونید با چی طرفید و انتظاراتتون رو هم درست تنظیم می کنید. فیلم «هارمونی» یکی از اون کارهاییه که باید با حوصله دید و بهش فکر کرد.

اسم و رسم و تاریخ عرضه

اسم کامل این انیمه به ژاپنی «ハーモニー» یا همون «Hāmonī» هست. فیلم در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ اکران شد. یعنی تقریباً ۹ سال پیش پا به عرصه وجود گذاشت و از همون موقع کلی بحث و گفتگو درباره اش شروع شد. خیلی ها شاید ازش خبر نداشته باشن، اما واقعاً حیفه که همچین اثری دیده نشه.

کی ها ساختن؟ (کارگردان و استودیو)

پشت صحنه این انیمه دو تا کارگردان کاربلد و خلاق بودن: مایکل آریاس و تاکاشی ناکامورا. هر کدوم از این عزیزان تجربه خودشون رو داشتن و ترکیب نگاهشون به «هارمونی» یه طعم خاص داده. استودیوی سازنده اش هم Studio 4°C هست. این استودیو رو اگه بشناسید، می دونید که سابقه درخشانی تو ساخت انیمه های باکیفیت و متفاوت داره. کارهایی که ازشون دیدیم، همیشه یه نوآوری بصری و فکری خاصی داشتن و «هارمونی» هم از این قاعده مستثنی نیست.

استودیو 4°C همیشه به خاطر انیمیشن های هنرمندانه و رویکرد جسورانه اش به داستان گویی شناخته شده. در «هارمونی» هم این ویژگی ها کاملاً مشهودند و یه تجربه بصری متفاوت رو به مخاطب ارائه میدن.

ژانرش چیه؟ (علمی-تخیلی، دیستوپیایی، روانشناختی، فلسفی)

اگه بخوایم ژانر «هارمونی» رو بگیم، باید چندتا برچسب بهش بزنیم. در وهله اول، یه انیمه علمی-تخیلی تمام عیاره. پر از تکنولوژی های پیشرفته و ایده های آینده نگرانه. اما از اونجایی که این تکنولوژی ها یه جورایی زندگی انسان ها رو تحت کنترل گرفتن، وارد فاز دیستوپیایی میشه. یعنی یه آرمان شهری که در واقع یه جهنم مدرنه. علاوه بر این، چون عمیقاً به ذهن و روان شخصیت ها نفوذ می کنه و سوال های اساسی درباره هویت و انتخاب مطرح می کنه، میشه گفت روانشناختی و حتی فلسفی هم هست. اگه دنبال یه انیمه صرفاً اکشن یا کمدی می گردید، شاید این فیلم براتون مناسب نباشه. اینجا باید فکر کنید، تحلیل کنید و ذهنتون رو به چالش بکشید.

این انیمه بر پایه چی ساخته شده؟ (Project Itoh)

یه نکته خیلی مهم درباره «هارمونی» اینه که این انیمه بر اساس رمانی به همین اسم از Project Itoh ساخته شده. «Project Itoh» اسم مستعار یک نویسنده ژاپنیه که متاسفانه تو سن ۳۴ سالگی فوت کرد. اما قبل از فوتش، سه تا رمان علمی-تخیلی فوق العاده نوشت که هر سه تاشون به انیمه سینمایی تبدیل شدن. «هارمونی» یکی از اون سه تاست، در کنار «The Empire of Corpses» و «Genocidal Organ». پس اگه از آثار این نویسنده خوشتون میاد، «هارمونی» رو هم حتماً باید تو لیستتون قرار بدید.

داستان انیمه هارمونی: شورش تو یه دنیای به ظاهر عالی!

حالا بریم سراغ بخش هیجان انگیز داستان. قضیه از این قراره که یه اتفاق فاجعه بار جهانی به اسم «مالستروم» (Maelstrom) رخ داده. جنگ های داخلی و فجایع هسته ای تقریباً نسل بشر رو از بین بردن. بعد از این ماجرا، جامعه ای جدید شکل می گیره که به اسم «Admedistration» شناخته میشه. هدف این جامعه، رسیدن به صلح و آرامش مطلق و طولانی کردن عمر انسانه. یعنی یه جورایی می خوان یه «اتوپیای سلامت محور» بسازن. اینجاست که پای یه تکنولوژی خفن به اسم WatchMe وسط میاد.

سیستم WatchMe یه نانوتکنولوژیه که سلامت و زندگی انسان ها رو دائم تحت نظر داره. اگه کوچکترین مشکلی پیش بیاد، سریع مداخله می کنه. فکر کنید زندگی ای که توش هیچکس بیمار نمیشه، هیچکس درد نمی کشه، هیچکس تنها نیست. همه چیز عالی به نظر میرسه، نه؟ اما مشکل کجاست؟

تو این دنیای به ظاهر بی نقص، سه تا دختر جوون به اسم های تُوان کیریه (Tuan Kirie)، میاخ میهیه (Miach Mihie) و سیان رایکادو (Cian Reikado) حس می کنن چیزی سر جای خودش نیست. اونا از این «اتوپیای» ساختگی خسته شدن. جامعه ای که توش خبری از خودمختاری واقعی و آزادی انتخاب نیست. این سه تا تصمیم می گیرن یه حرکت اعتراضی بزرگ انجام بدن: با هم خودکشی کنن. این کار تو اون دنیا یه جرم بزرگ محسوب میشه، چون دارن زندگی ای رو رد می کنن که جامعه براشون ساخته.

اما نقشه اونا کامل پیش نمیره. میاخ موفق میشه، اما تُوان و سیان تو لحظات آخر نجات پیدا می کنن. ۱۳ سال بعد، تُوان رو می بینیم که برای سازمان بهداشت جهانی کار می کنه و هنوز هم همون روحیه سرکش رو داره. اون نمی تونه با این دنیای کنترل شده کنار بیاد و با آزار دادن بدنش، یه جورایی به این سیستم دهن کجی می کنه. قضیه از جایی جالب میشه که تُوان دوباره با سیان روبرو میشه. این دیدار باعث میشه خاطرات اون پیمان خودکشی و از دست دادن میاخ دوباره زنده بشه. تُوان مجبور میشه به این دنیای «عالی» دوباره شک کنه و دنبال حقیقت پشت پرده بگرده. چی شده؟ میاخ واقعاً مرده؟ یا اتفاقات دیگه ای افتاده؟ اینجاست که ماجراجویی و تحقیقات تُوان برای کشف رازهای پنهان این بهشتِ پوشالی شروع میشه.

با کاراکترهای اصلی Harmony آشنا بشیم: شورشی ها و قهرمان ها

هر داستان خوبی نیاز به کاراکترهای قوی داره که بتونن ما رو با خودشون همراه کنن. انیمه «هارمونی» هم پره از شخصیت های پیچیده و جالب که هر کدومشون یه جنبه ای از فلسفه داستان رو نشون میدن. بیاین با سه کاراکتر اصلی این ماجرا بیشتر آشنا بشیم:

تُوان کیریه (Tuan Kirie): روح سرکش داستان

تُوان رو میشه قهرمان اصلی داستان دونست. اون یه دختر باهوش و یه جورایی یاغیه. از همون جوونی، دلش با قوانین و کنترل های جامعه «Admedistration» نبود. تُوان از ته دل به آزادی اعتقاد داره، حتی اگه این آزادی به معنای درد و رنج باشه. بعد از حادثه خودکشی دسته جمعی و از دست دادن میاخ، اون هنوز هم درگیر همون افکار و ایده هاست. این تناقضات درونی تُوان خیلی جالبه. اون برای سازمان بهداشت جهانی کار می کنه، یعنی جزئی از همون سیستمیه که بهش اعتقادی نداره. با این حال، همیشه دنبال راهیه تا از این کنترل فرار کنه و حقیقت رو پیدا کنه. یه جورایی تُوان نماد اون بخش از وجود ماست که حتی تو بهترین شرایط هم دنبال یه چیز بیشتر می گرده، یه جور معنا، یه جور آزادی واقعی.

میاخ میهیه (Miach Mihie): جرقه زننده شورش

میاخ رو میشه مغز متفکر و محرک اصلی اون پیمان خودکشی دونست. اون از تُوان و سیان هم رادیکال تره. میاخ به شدت به مفهوم آزادی افراطی اعتقاد داره و حاضره هر کاری بکنه تا این آزادی رو به دست بیاره. اون باهوشه، کاریزماتیکه و می تونه بقیه رو تحت تاثیر قرار بده. میاخ با دیدگاه خاص خودش نسبت به زندگی و مرگ، چالش های عمیقی درباره ماهیت جامعه و انسانیت مطرح می کنه. حضورش تو داستان، حتی بعد از غیبتش، یه سایه بزرگی روی تمام وقایع میندازه و تُوان رو به جلو هل میده تا رازهای ناگفته رو کشف کنه.

سیان رایکادو (Cian Reikado): دوست و همراه

سیان دوست تُوان و میاخه. اون هم مثل اونا از وضعیت جامعه ناراضیه، اما شاید به اندازه میاخ رادیکال نیست. سیان هم بخشی از اون پیمان خودکشی بود و بعد از اون اتفاق، مسیر زندگی متفاوتی رو در پیش می گیره. اما وقتی دوباره با تُوان روبرو میشه، نقش مهمی تو باز شدن گره های داستان ایفا می کنه. سیان یه جورایی رابط بین تُوان و گذشته اشه و کمک می کنه تا تُوان با اون بخش های پنهان وجودش و خاطرات گذشته روبرو بشه.

بقیه کاراکترهای مهم

علاوه بر این سه نفر، کاراکترهای فرعی دیگه ای هم تو انیمه هستن که هر کدوم به نوعی به داستان عمق میدن. مثلاً اوس کارا اشتوفنبرگ (Os Cara Stauffenberg) که نقش مهمی تو تحقیقات تُوان داره و درک ما رو از دنیای «هارمونی» کامل تر می کنه. هر کدوم از این کاراکترها، نماینده یه دیدگاه یا یه جنبه از زندگی تو این دنیای پیچیده هستن و کمک می کنن تا تصویر کامل تری از این جامعه دیستوپیایی داشته باشیم.

تم ها و حرف های فلسفی Harmony: خط باریک میان اتوپیا و دیستوپیا

«هارمونی» فقط یه داستان علمی-تخیلی نیست؛ یه عالمه حرف برای گفتن داره و پره از ایده های عمیق فلسفی که واقعاً آدم رو به فکر فرو می بره. اینجاست که می فهمیم چرا این انیمه برای مخاطب های خاص تر ساخته شده. بیاین به چندتا از مهمترین تم هاش نگاهی بندازیم:

آزادی انتخاب در مقابل زندگی راحت

این شاید اصلی ترین سوالی باشه که «هارمونی» مطرح می کنه: آیا حاضرید آزادی فردی تون رو از دست بدید تا در عوضش، یه زندگی کاملاً راحت، امن و بی دردسر داشته باشید؟ تو دنیای هارمونی، بیماری، درد و رنج تقریباً از بین رفته. آدم ها عمر طولانی دارن و هیچ مشکل سلامتی براشون پیش نمیاد. اما به چه قیمتی؟ به قیمت از دست دادن خودمختاری، تصمیم گیری های شخصی و حتی احساسات واقعی. اینجاست که این سوال پیش میاد: اگه نتونیم انتخاب کنیم که چطور زندگی کنیم، اصلاً زندگی کردن به چه معناست؟ آیا یه زندگی بی دردسر اما بدون انتخاب، واقعاً زندگی محسوب میشه یا یه جور زندان طلاییه؟

تکنولوژی: رفاه یا کنترل مطلق؟

سیستم WatchMe همون نانوتکنولوژی پیشرفته ایه که همه انسان ها رو کنترل می کنه. در ظاهر، این سیستم برای رفاه و محافظت از انسان ها طراحی شده. اما عملاً یه ابزار کنترل اجتماعی فوق العاده قویه. تُوان و دوستانش معتقدن که این تکنولوژی نه تنها به انسان ها کمک نمی کنه، بلکه اونا رو تبدیل به موجوداتی بی اراده و مطیع کرده. این انیمه بهمون یادآوری می کنه که تکنولوژی، هر چقدر هم که پیشرفته و مفید به نظر برسه، همیشه یه روی دیگه هم داره و ممکنه به ابزاری برای سلطه تبدیل بشه. آیا ما حاضریم تمام اطلاعات شخصی و سلامتی مون رو به دست یه سیستم هوشمند بدیم، حتی اگه اون سیستم بتونه جلوی هر بیماری و دردی رو بگیره؟

تعریف انسان بودن تو یه دنیای جدید

تو یه جامعه ای که همه چیز از پیش تعیین شده و هیچکس اجازه نداره خارج از چهارچوب ها فکر کنه یا عمل کنه، هویت فردی چه معنایی پیدا می کنه؟ اگه همه آدم ها شبیه به هم باشن و همه چیز برای اونا فراهم باشه، دیگه چه نیازی به تلاش، مبارزه یا حتی تفکر هست؟ «هارمونی» به چالش می کشه که اگه آدم ها نتونن انتخاب کنن، اشتباه کنن، یا حتی درد بکشن، آیا هنوز هم انسان محسوب میشن؟ این تم به فلسفه های پسا-انسانی نزدیک میشه که درباره آینده هویت بشر در کنار تکنولوژی های پیشرفته بحث می کنن.

چرا باید شورش کرد؟

با وجود تمام آسایش و امنیتی که جامعه «Admedistration» فراهم کرده، تُوان و میاخ تصمیم به شورش می گیرن. چرا؟ چون اونا به دنبال چیزی فراتر از بقای صرف هستن. اونا دنبال معنا، اصالت و انسانیت واقعی هستن. شورش اونا علیه کمال ساختگی، نشون دهنده اینه که شاید گاهی اوقات، زندگی ای که به ظاهر همه چیز داره، در واقع خالی از مهمترین چیزهاست. این انگیزه شورش رو تو خیلی از آثار دیستوپیایی دیگه هم می بینیم، جایی که قهرمان ها نمی تونن بی تفاوت باشن و باید برای چیزی که بهش باور دارن، بجنگن.

این تم ها و سوال های فلسفی، «هارمونی» رو از یه انیمه صرفاً سرگرم کننده فراتر می بره و تبدیلش می کنه به یه اثر هنری که ارزش بارها فکر کردن و تماشا کردن رو داره. اگه به این جور بحث ها علاقه دارید، قطعاً از تماشای این انیمه لذت می برید.

هنر و صدای Harmony: چطور دنیاش رو حس می کنیم؟

یه انیمه خوب فقط داستان عالی نداره، بلکه باید از نظر بصری و صوتی هم بتونه مخاطب رو جذب کنه و دنیای خودش رو بهش نشون بده. «هارمونی» تو این زمینه هم حرف های زیادی برای گفتن داره و استودیو 4°C واقعاً سنگ تموم گذاشته. بیاین با هم یه نگاهی به بخش های هنری و صوتی این انیمه بندازیم:

گرافیک و انیمیشن

همونطور که گفتیم، Studio 4°C پشت این کار بوده و این یعنی خیال تون از بابت کیفیت انیمیشن راحته. طراحی شخصیت ها خاص و یونیکه. تُوان با اون نگاه های نافذ و حرکاتش، واقعاً حس یه روح سرکش رو به آدم میده. پس زمینه ها هم واقعاً دقیق و پرجزئیات طراحی شدن. از تکنیک های CGI هم به خوبی استفاده شده، اما نه طوری که از حالت انیمه ای خارج بشه. بلکه کاملاً طبیعی با انیمیشن های دستی ترکیب شده تا یه دنیای یکپارچه و جذاب رو بسازه. رنگ بندی فیلم هم خیلی هوشمندانه است؛ اغلب سرد و کنترل شده ست، که حس دیستوپیا و بی روحی رو به مخاطب منتقل می کنه. جزئیات تو صحنه ها انقدر زیاده که هر بار که نگاه می کنید، یه چیز جدید پیدا می کنید.

طراحی فضا و اتمسفر

دنیای آینده ای که «هارمونی» نشون میده، واقعاً حس یه جامعه بی عیب و نقص اما خالی رو منتقل می کنه. معماری ساختمان ها مدرن و مینیماله، اما همزمان یه حس سرما و فاصله گذاری داره. فضاسازی ها طوریه که انگار همه چیز خیلی تمیز و مرتبه، اما یه چیزی کمه. اون شور و هیجان زندگی ای که ما می شناسیم، تو این شهرها دیده نمیشه. این طراحی بصری به شدت به تقویت اتمسفر دیستوپیایی فیلم کمک می کنه و به ما نشون میده که حتی یه شهر به ظاهر کامل، می تونه حس زندان رو به آدم بده.

موسیقی متن (Yoshihiro Ike)

موسیقی متن «هارمونی» کار یوشی هیرو آیکه (Yoshihiro Ike) هست. ایشون یه آهنگساز فوق العاده ست و کارهای زیادی تو انیمه و فیلم های دیگه انجام داده. موسیقی «هارمونی» کاملاً با اتمسفر فیلم هماهنگه. معمولاً آرام و گاهی هم مرموز و اضطراب آوره. این ترکیب موسیقی باعث میشه که حس تعلیق و تفکر تو مخاطب ایجاد بشه. وقتی موسیقی آروم و دلنشینه، همزمان یه حس پنهان از خطر و سوال رو تو ذهن آدم میندازه. این هماهنگی بین تصویر و صدا، یه تجربه واقعاً قوی رو برای بیننده رقم می زنه.

در کل، «هارمونی» از اون انیمه هاییه که نه تنها با داستان و ایده هاش، بلکه با کیفیت بصری و صوتی اش هم شما رو میخکوب می کنه. واقعاً هر جزئیاتش فکر شده و هدف داره.

اگه از Harmony خوشتون اومد، این انیمه ها رو هم ببینید!

اگه از اون دسته مخاطبایی هستید که انیمه هارمونی رو دوست داشتید یا دنبال آثاری با تم های مشابه هستید، یه لیست از انیمه هایی براتون آماده کردیم که احتمالاً از اونا هم لذت می برید. این انیمه ها هم مثل «هارمونی» عمیق هستن و شما رو به فکر فرو می برن:

• Psycho-Pass: تو این انیمه هم با یه سیستم کنترل اجتماعی خفن به اسم سیستم سایکو-پاس روبرو هستیم که میزان جرم و جنایت رو تو آدم ها پیش بینی می کنه. اگه از بحث های کنترل اجتماعی و عدالت خوشتون میاد، اینو از دست ندید.
• Ghost in the Shell (Koukaku Kidoutai): یه شاهکار سایبرپانک! اگه به بحث هویت انسان، روح در کالبد سایبری و دنیای پیشرفته تکنولوژی علاقه دارید، این فیلم رو که بر اساسش کلی سریال هم ساخته شده، حتماً ببینید.
• Ergo Proxy: یه انیمه دیستوپیایی دیگه که به دنبال معنای زندگی و هویت تو یه دنیای پسا-آخرالزمانیه. فضایی تاریک و پر از رمز و راز داره و حسابی ذهن رو درگیر می کنه.
• Genocidal Organ و The Empire of Corpses: اینا هم دو تا انیمه دیگه هستن که بر اساس رمان های Project Itoh ساخته شدن. اگه از سبک و سیاق «هارمونی» خوشتون اومده، حتماً این دو تا رو هم ببینید چون تم های مشابهی دارن.
• Serial Experiments Lain: یه انیمه کلاسیک و به شدت فلسفی که درباره واقعیت، هویت و ارتباط انسان با دنیای تکنولوژی و اینترنت بحث می کنه. اگه می خواهید حسابی ذهنتون به چالش کشیده بشه، اینو از دست ندید.

اینا فقط چند نمونه از انیمه هایی هستن که می تونن تجربه «هارمونی» رو براتون تکمیل کنن یا حتی درهای جدیدی به روی ژانر علمی-تخیلی فلسفی باز کنن. اگه از «هارمونی» خوشتون اومده، حتماً یه نگاهی به این لیست هم بندازید.

نقد و نظر نهایی: چرا Harmony رو باید دید؟

رسیدیم به بخش جمع بندی و نقد نهایی. حالا که با ابعاد مختلف انیمه «هارمونی» آشنا شدیم، وقتشه که یه تصمیم بگیریم: آیا این انیمه ارزش دیدن داره؟ از نظر من، قطعاً بله! اما خب، هر اثری نقاط قوت و ضعف خودش رو داره که باید بهشون اشاره کنیم تا با چشم باز سراغش برید.

نقاط قوت: حرف های عمیق و انیمیشن هنرمندانه

• داستان عمیق و تم های تفکربرانگیز: مهمترین نقطه قوت «هارمونی»، همونطور که بارها گفتیم، محتوای فلسفی و پرسش های عمیقی هست که مطرح می کنه. این فیلم شما رو به فکر وامی داره که درباره آزادی، هویت، تکنولوژی و آینده انسانیت تجدید نظر کنید.
• انیمیشن هنرمندانه و کارگردانی قوی: استودیو 4°C و کارگردان ها واقعاً یه کار بصری بی نظیر رو تحویل دادن. طراحی دنیا، شخصیت ها و استفاده هوشمندانه از رنگ ها و CGI، یه اتمسفر خاص رو به وجود آورده که کاملاً با تم داستان همخوانی داره.
• شخصیت پردازی پیچیده: کاراکترها به خصوص تُوان و میاخ، ابعاد مختلفی دارن و تصمیمات و انگیزه های اونا منطقی و قابل درکه. این باعث میشه با اونا همذات پنداری کنید و سرنوشتشون براتون مهم باشه.
• توانایی ایجاد بحث و تأمل: «هارمونی» از اون فیلمایی نیست که ببینید و رد بشید. تا مدت ها بعد از تماشا، ایده ها و سوالاتش تو ذهن شما باقی میمونن و می تونید با دوستانتون درباره اش بحث کنید.

نقاط ضعف احتمالی: شاید برای همه نباشه!

• ممکنه کند یا سنگین باشه: «هارمونی» یه انیمه پر سرعت یا اکشن نیست. ریتم داستانش گاهی اوقات کند میشه و برای بعضی از مخاطبا که دنبال هیجان لحظه ای هستن، ممکنه خسته کننده به نظر بیاد. محتوای فلسفی اش هم برای کسانی که به این مباحث علاقه ای ندارن، شاید کمی سنگین و پیچیده باشه.
• مخاطب خاص داره: این انیمه برای همه سلیقه ها ساخته نشده. اگه بیشتر به انیمه های کمدی، اکشنِ صرف، یا شونن های کلاسیک علاقه دارید، ممکنه «هارمونی» اون چیزی نباشه که دنبالش هستید.

در جمع بندی نهایی، اگه شما از اون دسته مخاطب هایی هستید که دنبال یه اثر هنری با عمق فلسفی، داستان پرمغز و انیمیشن متفاوت هستید، «هارمونی» یه انتخاب فوق العاده ست. اما اگه صرفاً دنبال سرگرمی سریع و بدون فکر هستید، شاید بهتر باشه به سراغ یه گزینه دیگه برید. «هارمونی» دعوتیه به تفکر، به چالش کشیدن باورها و به نگاهی عمیق تر به آینده و معنای انسانیت. تجربه ای که شاید آسون نباشه، اما قطعاً ارزشمنده.

حرف آخر: تجربه شما از Harmony چی بود؟

خب، تا اینجا با هم یه سفر کوتاه داشتیم به دنیای مرموز و پر از سوال انیمه هارمونی. از داستانش گفتیم، از شخصیت های پیچیده اش، از حرف های فلسفی که تو دلش داره و از هنر بی نظیری که این دنیا رو به تصویر کشیده. این انیمه واقعاً یه جور تجربه فکریه که شما رو مجبور می کنه به خیلی چیزها فکر کنید.

امیدوارم این مقاله باعث شده باشه که کنجکاو بشید و خودتون این فیلم رو ببینید. شاید بعد از تماشاش، شما هم مثل من تا مدت ها درگیر این سوال باشید که آیا واقعاً یه «اتوپیای مطلق» می تونه آزادی های فردی ما رو قربانی کنه؟ و آیا حاضر می شیم همچین بهشتی رو با دست خودمون بسازیم؟

حالا نوبت شماست. اگه «هارمونی» رو دیدید، دوست دارم بدونم تجربه شما از این انیمه چی بود؟ چه فکری درباره اش می کنید؟